Wykorzystujemy pliki cookies. Korzystanie z naszych stron oznacza zgodę na ich zapis lub wykorzystanie.Aby zablokować zapisywanie cookies                               należy zmienić ustawienia przeglądarki. Kliknij pliki cookies jeśli chcesz dowiedzieć się więcej.
ŁÓdŹ

Fabryka

Do Polski przybył z Wirtembergi w 1800r. Jan Jakub Schweikert i zamieszkali w Starowej Górze. Jan był kowalem miał syna Fryderyka Wilhelma urodzonego w 1837r. Zawodu tkacza uczył się w Pabianicach. Do Łodzi przeniósł się w 1865r. razem z Amelią Hampel i synami. W 1872r. założył pierwszą tkalnię przy Piotrkowskiej 147 zatrudniającą 9 pracowników. W 1882r. na zakupionej od Jakoba Wagnera posesji przy ulicy Głównej 18 uruchomił ręczną tkalnię chustek i zatrudniał około 30 pracowników. Posesja była w kształcie litery L i dochodziła do ul. Sienkiewicza. W 1893r. posesja była zabudowana murowanymi budynkami, a zatrudnienie sięgnęło 100 robotników (kalendarz Łodzianin z 1893r.). W latach 90-tych nieruchomość sprzedano Antoniemu Kade który był w jej posiadaniu do I wojny światowej. Wówczas produkcję przeniesiono na zakupioną posesję przy Piotrkowską 56. W 1892r. Wilhelm wybudował parterowy budynek w którym zamontował maszynę parową, trzy piętrową przędzalnię, trzy piętrowej oficyny i przebudował istniejącą oficynę na magazyn . Przed wybuchem I wojny światowej Schweikertowie wznoszą okazałą kamienicę frontową a budynki fabryczne zamieniono na mieszkalne. W 1893r. kupił działkę od Alfreda Gombergera przy ul. Wólczańskiej 215. W 1900r. na działce działała już trzy piętrowa tkalnia, apretura, magazyn, maszynownia, kotłownia, farbiarnia. Po śmierci ojca w 1902r. firmę przejęli synowie Robert, Ludwik i Oskar. Urodzony w 1865r. Robert zostaje dyrektorem i prezesem fabryki, natomiast Oskar został dyrektorem technicznym i wiceprezesem. Pod koniec XIXw. siedziba firmy znajdowała się w eleganckiej kamienicy wzniesionej 1897r przy Piotrkowskiej 147 należącej do Roberta i jego żony Emmy Bennich. W kamienicy projektu Piotra Brukalskiego mieścił się również sklep i hurtownia fabryczna. W latach 1903-1908 dokupiono nowe nieruchomości od strony politechniki i pod adresem Wólczańska 223 gdzie W 1914r. wybudowano okazały magazyn. W fabryce produkowano tkaniny na ubrania i płaszcze, chustki, pledy wełniane. W 1928r. w dawnym budynku magazynowym przy ul. Wólczańskiej 223 rozpoczęto produkcję wyrobów gumowych (kalosze, śniegowce, tenisówki). Fabryka zmieniła nazwę na Towarzystwo Akcyjne Wyrobów Wełnianych i Gumowych F.W.Schweikerta. Przed wybuchem II wojny światowej firma po czasie kryzysu znowu dobrze prosperowała prowadzona już przez kolejne pokolenie po śmierci Roberta w 1931r. Synowie Roberta Georg, Kurt i Ludwik podczas wojny podpisała volkslistę i zachowała możliwość prowadzenia fabryki i produkowali obuwie i mundury dla Werhmachtu. Z końcem wojny uciekli do Austrii zabierając ze sobą część maszyn. Po 1945r. mieściły się tu Zakłady Przemysłu Wełnianego im. Ludwika Waryńskiego. W 1966r. zostały połączone z Zakładami Przemysłu Wełnianego im. Waleriana Łukasińskiego i powstała firma Lodex. Przy Wólczańskiej utworzono Zakłady Obuwia i Wyrobów Gumowych. W późniejszych latach nazwa zmieniała się na Stomil i Fagum- Stomil. Obecnie cały kompleks zajmuje Politechnika Łódzka.
Do rodziny Schweikertów należała również fabryka i willa Rudolfa Kellera znajdująca się przy Gdańskiej 47. Nieruchomość 1906r. została odkupiona przez firmę należącą do Emila Eiserta i Ludwik Schweikerta. Do firmy należał również zakład Tasiemka w Zduńskiej Woli. Po I wojnie światowej firmę prowadzili bracia Kurt i Jerzy Schweikert. Spółka była również właścicielem fabryki wstążek i koronek przy ul Żeromskiego 94. Wybudowano tu 1911r. szedową tkalnie, portiernie i stajnię lecz już w 1913r. nieruchomość sprzedano Zakładom Mechanicznym i fabryce tlenu Franciszek Wagner i s-ka.
Ludwik Schweikert który ukończył chemię w Zurychu wspólnie z Robertem Reigerem założył zakłady chemiczne w Pabianicach z których wywodzi się dzisiejsza Polfa. Na jego zlecenie wybudowano również eklektyczną wille przy ul Piłsudskiego 12 w Pabianicach.
Robert posiadał również udziały w odlewni Johna i fabryce teścia Karola Benicha.

Willa przy ul. Wólczańskiej 213 powstała w 1888r. zaprojektował ją Edward Kreuzburg. W 1899r. dobudowano dodatkowe skrzydło. W 1909r wille kupił Oskar Schweikert i przebudował ją w stylu neorenesansowym. Wcześniejszym właścicielem nieruchomości i zleceniodawcą budowy willi był Dankmar Eichler który w głębi posesji miał fabrykę ekstraktu drzewnego i farb. Był on zięciem Józefa Richtera.

Willa przy ul. Wólczańskiej 215 znajdująca się na tej samej posesji co fabryka powstała z przebudowy parterowego domu którego 1893r. zakupił wraz z działką Fryderyk Wilhelm Schweikert. Projekt rozbudowy był F. Miksa dzięki niemu między innymi dobudowano piętro.

Do Schweikertów należała również eklektyczna kamienica przy ul. Wólczańskiej 220 z końca XIXw.

Przy Piotrkowskiej 56 w latach 50-tych parterowy budynek był własnością majstra Juliusza Wergaua. W latach 70-tych właścicielem zostaje Hinc który wybudował dwupiętrowy dom frontowy. W latach 80-tych właścicielem nieruchomości zostaje Juliusz Mitzner który wybudował okazałą oficynę. W latach 90-tych nieruchomość kupuje Wilhelm Schweikert który rozbudowuje zabudowania fabryczne i przenosi na nią produkcję. Przed I wojną światową powstaje okazał kamienica frontowa którą możemy podziwiać do dzisiaj.

Okazała kamienica przy ul. Piotrkowskiej 147 powstała 1897r. zleceniodawcą był Robert Schweikret. Zlokalizował w niej centrale firmy oraz sklep i hurtownie fabryczną. Kamienica pozostawała w rękach rodziny do wybuchu II wojny światowej. Niektóre źródła podają że przed 1897r. posesja z parterowym, drewnianym domem frontowym należał do rodziny Schweikertów lecz jest to wątpliwe. Właścicielem działki w 1870r. był Johan Folkmann (Kalendarz Petersilgego z 1870r.) następnie w 1888r. wymieniany jest Johann Bernhard (taryfa domów z 1888r.), a w 1893r. bracia Korman (taryfa domów 1893r).

Działkę przy ul. Piotrkowskiej 262 w 1891r. kupiła Teresa John od Henryka Finstera, a następnie sprzedała 1909r. Rudolfowi Kellerowi. Lew Lubotynowicz zaprojektował okazałą willę której budowę rozpoczął Keller. W 1912r. pałac w stanie surowym kupił Roberta Schweikerta który w 1913r. dokończył budowę. Autorem projektu był Romuald Miller. Zachował się również okazały ogród. W 1933r. willę odziedziczyły dzieci Emmy i Roberta: Łucja Eisenbraun, Małgorzata Cattiene i Robert Alfons Schweikert. Podczas wojny w rezydencji mieścił się Bank Niemiecki, a następnie były tu siedziby różnych organizacji min. Dom Kultury prowadzony przez zakłady Olimpia. Obecnie mieści się tu Instytut Europejski.

Do rodziny Schweikertów należała również willa przy ul. Bednarskiej 42 zbudowana prawdopodobnie dla Ludwika pod koniec XIXw.
W 1920r. Cezary Schweikert kupił działkę ze spaloną fabryką przy Kościuszki 83. Na działce W 1929r. powstał nowy budynek dzisiejsza Izba skarbowa.

Schweikertowie finansowali szkoły dla robotników i miejsca w szpitalach. Byli współtwórcami Towarzystwa Pomocy Niemcą, oraz Gimnazjum niemieckiego i budowy gmachu szkoły przy Kościuszki 65. Schweikertowie podczas I wojny światowej nie podpisali memoriału Niemców Łódzkich. Podczas wojny zginą najmłodszy z braci Ludwik. Schweikertowie nigdy nie spolonizowali się zachowując korzenie niemieckie.

Źródło
książki Leszka Skrzydły, Rody fabrykanckie II,
Księga Fabryk Łodzi
http://piotrkowska-nr.pl/Piotrkowska_147
http://piotrkowska-nr.pl/Piotrkowska_56
http://www.dzienniklodzki.pl/artykul/789951,tajemnice-rezydencji-schweikertow,id,t.html
Kamienica ul. Żeromskiego 94
Własna strona internetowa za darmo - sprawdź